Rosita,s Blog

Archive for the ‘Troost Gedichten’ Category

Kom maar lieverd, kom nu maar
dichtbij mij, weg van de zelfkant
Kom, hier dreigt jou geen gevaar
ik reik je toch immers mijn hand

Huil maar lieverd, ween nu maar
van alle smart lijkt dit het restant
Kom, wijl ik je mijn lief verklaar
vraag ik je liefdevol om de hand

Lach maar lieverd, lach nu maar
ik draag je weldra in ‘t toverland
Mijn liefde is glashelder voelbaar
dat je je dra geeft aan mijn hand

Kom maar lieverd, kom nu maar
ik word nu door liefde overmand
Edoch liefste, dat is geen bezwaar
want je lacht en reikt mij je hand

Huilen mag je,
Bij mij,
bij hun.
Huilen mag je,
Weet dat ik het je gun.
Want,
huilen is een heel normaal
iets.
Huilen,
Daarmee verlies je niets !

Ga nu maar even liggen, zei ik zacht
en laat mij je een beetje troosten, lief
Sluit ook maar de ogen voor de nacht
en wees nu dus niet langer depressief

Ga maar wat ontspannen, zei ik toen
en laat je dromen ook maar wat gaan
Van je vroeger kun je je niet ontdoen
zoek daarom verlichting in een traan

Ga maar een beetje dromen zei ik stil
en laat de pijn verdampen uit je smart
Zie dus naar morgen, dat is wat ik wil
en laat nog enkel liefde toe in je hart

Ga nu maar even rusten, zei ik zacht
en laat mij er dus steeds voor jou zijn
Morgen geeft jou weer nieuwe kracht
en morgen doet alles wat minder pijn

Wil je lachen of een beetje huilen
en wil je immer in mijn leven zijn
Kom maar in mijn armen schuilen
dan schenk ik je wat zonneschijn

Wil je lachen of een beetje huilen
en zal ik je telkens troosten, schat
Ik wil ‘t verdriet voor liefde ruilen
en kus jou heel teder, hoor je dat

Wil je lachen of een beetje huilen
en zalig bijkomen op mijn schoot
Houd dan niet meer alles schuil en
spreek mij van je innerlijke nood

Wil je lachen of een beetje huilen
en wil je altijd zo dichtbij mij zijn
Zodat je je in mij kunt verschuilen
beschermd tegen de smart en pijn

Wil je lachen of een beetje huilen
en wil je immer in mijn leven zijn
Kom maar in mijn armen schuilen
dan schenk ik je wat zonneschijn

Wil je lachen of een beetje huilen
en zal ik je telkens troosten, schat
Ik wil ‘t verdriet voor liefde ruilen
en kus jou heel teder, hoor je dat

Wil je lachen of een beetje huilen
en zalig bijkomen op mijn schoot
Houd dan niet meer alles schuil en
spreek mij van je innerlijke nood

Wil je lachen of een beetje huilen
en wil je altijd zo dichtbij mij zijn
Zodat je je in mij kunt verschuilen
beschermd tegen de smart en pijn

Kom bij mij, kom nu maar gauw
ik zal heden je ogen droog vegen
Bij mij wordt je hemel rap blauw
en kun je er weer een ietsje tegen

Kom bij mij, ik troost je zo lang
tot de pijn geweken is en je lacht
Gans deze nacht, tot zonsopgang
krijg je voor later, nieuwe kracht

Kom bij mij, ik als je deelgenoot
droog heel zachtjes je wangen af
Kom ween heden, vertel je nood
op jouw naïviteit staat geen straf

Kom bij mij, kom nu maar gauw
ik wacht je met mijn armen wijd
Kom dan bannen we al het grauw
en raak jij je verdriet gauw kwijt

Geef mij je hand maar, zei ik zacht
ik zal je leiden door die droeve tijd
Heb geen vrees in deze lange nacht
wij tweeën raken de weg niet kwijt

Geef mij je hand toch, doe ’t maar
ik breng je veilig naar de overkant
Je ziet zo teer, zo enorm breekbaar
laat het maar varen, die weerstand

Geef mij je hand nu, geef hem mij
ik voer jou ver weg van je verdriet
Samen met mij, uit dit tranenvallei
waar geen mens je tranen nog ziet

Geef mij je hand thans, zei ik toen
je leed is immers vreselijk tastbaar
Sluit maar de ogen, als ik jou zoen
geef mij je hand, doe dat nou maar

Droevig in ‘t oneindige staren
uit donkere gaten vol verdriet
Je stem fluistert onhoorbaar en
toch hoor je zelfs dàt ook niet

Belevingen die bitter smaken
verdrijven ’t zoete uit je mond
Met elkaar in tegenspraak en
samen glijdend in de afgrond

In ‘t stil zo vele uren snikken
tot je kussen zo vochtig wordt
Dat je na enkele ogenblikken
‘t verdriet uit je innerlijk stort

Droevig in ‘t oneindig staren
je handen liggend op je benen
Ik zie, je bent ontroostbaar en
ik laat je even zachtjes wenen

Op een zonovergoten voorjaarsdag
zag ik een meisje haar deur uitgaan
Met op ‘t gezicht één prachtige lach
doch achter haar masker zat ’t traan

Slechts één seconde zag zij mij aan
met haar voorgewende, mooie lach
Woordloos kon ik ‘t meisje verstaan
en zag ik haar pijn, als bij toverslag

Zachte stilte beheerste het ogenblik
gedurende het stil, innerlijk contact
Vervolgens klonk zachtjes haar snik
daar haar masker even was afgezakt

Een hartelijkste glimlach gaf ik haar
en..of ik haar innerlijk kon verstaan
Raakte mijn blik blijkbaar een snaar
want plots blonk in haar ogen, traan

Zwijgende woorden ze spraken stil
van troost en van ‘t nieuw verschiet
Zwijgend spreken werkte als peppil
en blikken verzachtten het verdriet

Zachte woorden wil ik je spreken
en jou troosten in je groot verdriet
Woorden die dekken als een deken
omdat jij jezelf het geluk verbiedt

Tedere woorden wil ik fluisteren
wijl mijn handen strelen op je rug
Niets kan dan ‘t geluk ontluisteren
en als ik jou kus, kus je mij terug

Lieve woordjes die je oor strelen
en je wegvoeren van de zielenpijn
Verdriet is om dit met mij te delen
om daarna samen gelukkig te zijn

Zachte woorden laat ik jou horen
je hart huilt nadien zelfs niet meer
Je wordt als ’t ware, weer geboren
leg je nu maar in mijn armen neer