Rosita,s Blog

Archive for the ‘Cultuur Gedichten’ Category

een land vol moed, hoop en sterke wil
waarin ik rust vind
op de straten is het nooit stil
gastvrijheid is meer dan een kop koffie alleen
je loopt daar in een land vol lekkernij

het vertrouwen bouw ik op door te zwerven in haar drukke straten
een zacht briesje al waaiend in mijn gezicht
de zoete geur van Hongarije
ze is mijn thuis ze is mijn maatje
ik ken haar

Een goede preek

Ik heb zojuist iets moois gelezen,
het raakte heel mijn wezen.
Ik kreeg liggend op mijn rug
verbinding met de Bommelse brug,
legde mijn oor te luister
en hoorde het gefluister
van twee bruggenhoofden
in het schemerduister,
daartussendoor een zuivere sopraan
aan ‘t roer hief zij een loflied aan.
Zo hoorde ik midden in de week
een ongehoord goede preek.

Een leven heeft iedereen,
Soms gebeuren er goeie dingen en soms slecht.
Een leven is niet zoals een steen,
want een steen is voor altijd en een leven voor even.
Er zijn armen en rijken,
Armen hebben het belagrijkste : liefde.
Het enige waar een rijken aan denkt is iets grootst te bereiken,
in hun grote duren wijken.
Niemand denkt aan de dingen die gebeuren.
Een orkaan , een aardbevingen of een hongersnoot.
Nee! ze blijven allemaal zeuren.
Armen gaan dood aan normale ziektes,
maar een rijken aan te veel geld en roem.
Ze geven het eerder aan kleren uit dan aan de armen.
Geef het uit aan wat nuttigs, oen!

Later ben je oud.
Ik denk dat dan je kleinkinderen de gene zijn waar van je houd.
Dan denk je toen jij klein was,en dan verschijnt er een lach op je gerimpelde huid.
Je ziet er later anders uit.
Dat is wel te begrijpen.
Je kleinkinderen stoeien schoppen en knijpen.
Als de ouders van je kinderen niet in huis zijn.
Dan ben jij de baas vind je dat niet fijn?
Zeg maar:nee dat mag je niet doen!
Ze moeten luisteren zelfs als ze fruit moeten eten sinaasappels bananen of meloen.

Later ben je oud.
Misschien wel tachtig.
Als je buiten komt heb je het koud.
Maar vind je de wereld toch prachtig.

De schitterende sneeuw die alles bedekt.
Dan voel je jezelf weer jong.
Als je dan je lichaam uitrekt.
En dan zong.

O wat een fijn gevoel.
Om eens aan het verleden te denken,toen je nog jong was.
Wat maakte je toen van je kamer een rommelige boel!
Dat was toen pas.

Later ben je oud zo zeventig of tachtig.
Nu ben je gelukkig zeven acht negen of tien.
Nu en later is de wereld prachtig.
Later zie je wazig nu kan je scherp zien.

Ga met me mee zegt ze
Een oud getaand gelaat
Het leven haast ontglipt
Trekt me weg van straat

Geuren en kleuren bedwelmen
Ieder bij hun rustig stekje
En tussen het bont allegaartje
Zoeken wij een schaduwrijk plekje

Genesteld in het groen
Op een bankje in de lommer
Hebben wij ons gesprek
Over lief , kwel en kommer

Naast ons fladdert een boek
De wind speelt met de bladen
Letters struikelen en vliegen weg
En verspreiden zich als zaden

Mijmerend kijken we ze na
Tot een plotse wind hen drijft
Door de lucht laat cirkelen
En nieuwe zinnen schrijft

Ergens voelt dat goed aan
Al dat glijden en zweven
En ik , ik kijk en lach
Naar de woorden uit het leven

Zo stil, zo bang.
Is afgang.
Zo vreemd, zo apart.
In mijn hart.

Vervullen en wachten.
Tekort aan krachten.
Machteloos en radeloos.
Is genadeloos!

Anders vinden.
Anders voelen.
Maar soms toch dezelfde doelen.
Twee gedachtes, een missie.
Een lichaam, twee zielen.

Vallen en opstaan.
Liggen en kruipen.
Verzuipen.
Bouwen en afbreken.
Opbreken.

Moed en angst.
Kort en het langst.
Duim omhoog.
Als pijl en boog.

Hyper en laconiek.
De combinatie maakt je doodziek.
Twee zielen, een vreugd.
Een lichaam bij een missie deugt!

Ademen en doorstomen.
Daarmee onrust voorkomen.
Overleven en leven.
En vooral de kracht niet begeven.

Jong, vrij ongebonden en zorgeloos
Vrijheid ongekoesterd door consumptie
Geen waarden en inzicht herkennend
Voort gedreven op de westerse “flow’
Gericht op gewin en ‘personal grow’
Geen contakt met binnen
Zonder einde geen beginnen

Het borrelt, bruist, kolkt,
als hete lava stroomt het,
door Kracht gedreven
zit je in een huis van stro en klei
met 20 euro en een pakket,
je vraagt je af hoe ze het al die jaren
in Oekraïne hebben gered.

Het is koud, krap, het tocht,
je mist koffie, trilt,
je rammelende maag vraagt
wat stevigs, iets wat vult,
je zoekt, de groenten zijn al op,
alleen rijst, dan maar mixen met droge soep,
je mist stroom, de laptop, je zachte bed,
vlees, vis, aardappelen, fruit,
wat zit er toch weinig in zo’n voedselpakket….
geen brood, geen melk, geen boter,
je kunt geen rijst meer zien,
alweer thee of ranja, je hebt het gehad,
wat heb je zin in een portie patat.
In je hoofd is het crisis, je lichaam laat blijken
wat duurt het lang tot het water kookt.
Hongerig wil je de rijst wel gaar kíjken,
méér hout in de sissende kachel die rookt.

Je huivert, zelfs al lig je in bed,
nu moet je ook nog naar dat buitentoilet.
Hoeveel dagen nog te gaan,
hoe zal het hen in Oekraïne vergaan?
je haar plakt, wil niet in model,
je ruikt je eigen zweet,
je bent één van hen voor nog geen week….

Het borrelt, bruist, en kolkt nog steeds
alleen is het nu anders,
de lava is gestold en in je geest
hoop je dat het toch vruchtbaar is geweest.

Over de grens

In mijn dromen
zo is het gegaan.
Ben ik daar aangekomen.
En heb ik daar op dat mooie witte strand gestaan.

De zon heel hoog in de lucht.
De zee zo hel blauw.
Dat allemaal in vogelvlucht.
Nee, niets is daar grauw.

Nu met mijn ogen open.
Is er nog maar een wens.
Het is blijven hopen.
Dat ik eens mag, over de gens

Oh, Groninger museum,
Ik deed dan wel Atheneum,
Maar rijmen over jou pracht,
Dat had ik nooit zo lastig verwacht.

Oh, Groninger museum,
Met die hoge toren,
Die goud kleurt als Koren,
Met abstracte vormen,
Die daar toebehoren,
En dan de brug over het water,
Het is als een theater,
Omdat het mooier is dan werkelijkheid,
Maar toch als burgerlijkheid.