Rosita,s Blog

Archive for the ‘Natuur & Seizoen Gedichten’ Category

blaadjes vallen van de bomen,
wat een mooi gezicht.
De paddestoelen die straks komen.
En een heel ander licht.

Roze, gele en een rode lucht.
De kleuren groen en oranje.
En soms nog even die zomerlucht.
Al gauw zien we weer de kastanje.

Eikeltjes en dennen naalden,
zoeken we weer allemaal in het bos.
met door de bomen wat herfst zonnestralen,
en op onze wangen een roze blos.

De avond valt tijd om naar bed te gaan
Een nieuw avontuur kan niet wachten
Dromenland blijkt echt te bestaan!
Het avontuur begint, wat heb je in gedachte

Wat ga je doen? Lopen, vliegen of autorijden
Op een schip kan je ook gaan varen
Hoeveel mensen zullen jouw dromen benijden
Waar kan je mooie dromen bewaren?

Je kijkt omhoog en ziet een ster verschijnen
Je twijfelt en blijft nog even afwachten..
Een mooie ster die kan zo weer verdwijnen
Wat doe je toch met jouw gedachte?

Je plaatst jouw gedachte in een mooie ster
Waar die ster ook tevoorschijn mag komen
Zo dichtbij maar toch heel ver..
Die ster blijft voortbestaan in al je dromen

Op zoek naar jouw dromen..
Tussen de sterren zie je de mooi verlichte maan
Daar zie je een ster al een stukje dichterbij komen
Je blijft staren.. seconden tikken voorbij..
de wekker gaat.. tijd om op te staan

lopen door een bos
kijkend naar al de bomen
hoe de wind speelt met hun bladeren
een kleurrijke symfonie

in de verte hoor ik zingen
over vrede en geluk
mensen komen samen
samen genieten van een zorgeloze tijd

het wordt warmer
bloemen met dauwdruppels die glinsteren
als kristal
een lichte wind blaast al je zorgen weg
de regenboog als overgang
naar een nieuwe tijd

de zon verwelkomt me met haar zonnestralen
golven rollen naar me toe
en vertellen me verhalen doorheen de tijd

vier seizoenen
seizoenen vol warmte

Uit de aarde ontsproten,
getooid door parels van ochtenddauw,
gesluierd door nevelslierten,
omstrengeld door fijne zonnestralen,
pronkend in een fijnrood jasje,
wiebelend op je ranke been,
beschermd door je groene rokje,
zo zal je bloeien, zo zal je verdorren.

Gebeurtenissen in het leven verheven,
weerspiegeling van de zon en maan.
ze zijn verbonden ,in zijn en toekomst.

Het drama in al het leven,
is de bloei en het verval.
Alles is met elkaar verweven.

Als de maan
langzaam verdwijnt.
De opkomende zon licht
flauwtjes over de aarde schijnt.
Springen en fluiten,
dieren en vogels al in het rond.
Genietend in het licht,
van de vroege ochtendstond.
Hun stilte valt pas weer,
al de zon traag verdwijnt,
en de maan grillig zijn
donkerte verspreid!

De zomer sterft,
weemoed, droefheid om ons heen.
Alles wit en stil,
de bomen kaal,
de aarde kil.
Ieder blad
heeft zijn geluk gehad,
geschaard rondom de moederboom,
blijft het liggen zonder droom.
Als dank voor het leven,
dat de moederboom hun heeft gegeven,
houdt het moeders voeten warm.
Wat is de mens toch arm!!
Val nu blad, val nu neer
morgen ben ik er misschien niet meer.
Niemand zal me nog verwarmen
en omarmen.
Ook voor mij is dan de zomer voorbij
en staat de winter aan mijn zij.
Zoals het bos in leegte en nood,
verbonden met de dood.

Wanneer de zon langzaam verdwijnt achter de evenaar.
Zit aan het strand op de rotsen
een jonge man hij speelt op zijn gitaar

De gitarist zie je heel vluchtig maar,
je hoort alleen het furiose spel met de snaren.

Muziek die je oren strelen lieflijk en zacht.
Zijn handen lijken de snaren te strelen,
hij lokt mij en met mij velen in die nacht.

Stil luisterend in het zand neer gevleid
blijf ik luisteren naar de lokkende gitaar
tot de gitarist opstaat en in de donkerte stilletjes verdwijnt.

Alle blaadjes aan de bomen.
Ik merk dat de herfst eraan gaat komen.

Er dwarrelt een blaadje naar onder,
maar de boom kan best zonder.

Steeds meer bladeren vallen op de grond.
Totdat er een grote berg van bladeren ontstond.

De boom is nu bijna kaal.
De takken zijn leeg, bijna allemaal.

Deze boom zal nog velen herfsten voort bestaan.
gelukkig groeien de blaadjes er in de lente weer aan…

Bij een traag opkomende zon
s”ochtens in het vroege ochtend gloren
zacht wuivende stengels
van het rijpende volle koren

Daar tussen het hoge gewas
een snikkende oude vrouw
ineen gerold in haar oude jas

Daar tussen het volle koren
niet meer wetende wie zij was
de weg kwijt en totaal verloren

Zij stierf snikkend in haar oude jas
in het volle ochtend gloren
daar tussen het rijpe gewas
zij die door iedereen vergeten was