Rosita,s Blog

Archive for the ‘Scheiding Gedichten’ Category

Kom met mij, sprak ik zacht
ik breng je nu maar naar bed
Je zult slapen zo ik verwacht
zet je slofjes rap op ’t parket

Kom met mij, zei ik heel stil
mama is weg in het hospitaal
Het is iets wat ze zelf ook wil
en ach ze vergeet je helemaal

Kom met mij, verdedigde ik
haar ma, mogelijk is zij ziek
Of heeft ze van je pa, schrik?
en is alles eenvoudig tactiek

Kom met mij, sprak ik zacht
ik draag je naar je zalige bed
Er volgt een heel lange nacht
die morgen wordt voortgezet

Lieve woorden, fluister je niet meer
en tijd ligt daar almaar langer tussen
Ik voel steeds meer het vreselijk zeer
van het ijzeren koude in al je kussen

Zachte handen, eertijds bezat jij die
aaiend trachtten zij de pijn te sussen
Denkend aan vroeger wekt nostalgie
zeker in het licht van ijzeren kussen

Mij omarmen, leek zo doodgewoon
bij mij zag je uitsluitend de plussen
Voor mij ben jij een duister persoon,
met op je lippen puur ijzeren kussen

Lieve woorden, fluister je bijna niet
onze nachten zijn niet meer knus en
Mijn hoofd rust op ‘t bed uit verdriet
vol verlangen naar je ijzeren kussen

Leer mij opnieuw wenen, fluister ik
ik heb al heel lang geen tranen meer
Af en toe slaak ik een desperate snik
leer mij dat ik mijn tranen waardeer

Leer jou toch beminnen sprak ik stil
ik mis onze liefde elke dag wederom
Voortdurend weer een nieuw geschil
heeft heel veel weg van een tijdbom

Leer mij andermaal te huilen, zei ik
weet dat mijne tranen zijn verdroogd
Merk toch eens aan mijn treurige blik
dat niet huilen het verdriet verhoogt

Leer jij ook te schreien, hoop ik nog
je ziel zit namelijk boordevol verdriet
Ik bleef almaar van je houden, edoch
komt gelukkig worden voor mij niet

Leer mij je vergeven, fluister ik thans
ik heb de laatste straat zojuist gemist
Ik hou vreselijk veel van je, nochtans
heb ik me lang geleden in jou vergist

Ik zie het aan, ik wacht maar af
tot ooit je dag komt van berouw
Ik weet het wel, het is mijn straf
omdat ik veel te veel van je hou

Ik hoor je wel, maar luister niet
wellicht spreek je mij van trouw
Het licht dat jij aan het eind ziet
nadert ons allebei veel te gauw

Ik streel je schouders altijd nog
en droog tranen aan mijn mouw
Liefde is verrukkelijk maar toch
woon ik immer met je in de kou

Ik zie het aan, ik wacht maar af
als ik radeloos de handen vouw
De laatste weg loopt naar ’t graf
maar zelfs daar blijf ik je trouw

Luister lieveling, we deelden ons leven
hoor daarom vandaag dit droevig gebed
Blunders bleven eeuwig aan ons kleven
Toch mijn lieveling, deelden wij ’t bed

Hoor mij lieverd, voel jij dan geen pijn
als wij al wat we bezaten, nu gaan delen
Kun jij daarmee een beetje gelukkig zijn
is ‘t niet het instorten van luchtkastelen

Luister mijn lieveling, hoor maar zacht
ik zal jou erg missen op mijn levenspad
Evenals jij mis ik het beetje extra kracht
om de echte liefde vast te houden, schat

Luister lieveling, we deelden al ’t bezit
doch van ‘t onvermogen is ‘t het brevet
Immers, samen dolven wij het onderspit
want net deelden wij alles..ook ons bed

Acht en dertig jaren op de plecht gestaan
Door weer en wind met jou gevaren
Duizenden dagen echt mijn deel gedaan
Heb ik daarvan grijze haren ?

Acht en dertig jaren aan de ploeg gestaan
Sporen getrokken om in het geven te voorzien
Duizenden nachten in al je zorgen meegegaan
Alleen rimpels zijn me nu resterend, nadien !

Acht en dertig jaren voor je door het vuur gegaan
Miljoenen ademtochten overleefd
En jij laat iemand achter die niet om je geeft ?
Hoe dom kun je zijn, wat doe je me aan !

Acht en dertig jaren in een nooit geschreven boek
Miljoenen regels van fatsoen, eerlijkheid en trouw
En jij voelt je gekwetst ? Jij wacht op mijn berouw ?
Vergeet het maar, de wind waait niet meer uit die hoek !

Acht en dertig jaren nu verder alleen te gaan,
dan ben ik bijna honderd !
Ik doe het verder wel zonder jou voortaan
Nog liever dat, dan steeds te worden overdonderd

Als over acht en dertig jaren iemand vraagt
Wat ging er toch verkeerd indertijd
Dan klinkt mijn antwoord afgezaagd….
Ik kon bij het zorgen voor, mezelf nooit even kwijt.

Acht en dertig seconden heb ik nodig elke dag
Acht en dertig momenten om even stil te staan
Om acht en dertig ideeën op te doen voortaan
Omdat ik niets meer moet, omdat ik nu alles mag

Voor jou, trek ik op een paard door de steppen
Ga ik op een kameel door elke woestijn
Zwem ik mee in het zuivere spel van dolfijnen
Door jou, vind ik het leven zo fijn

Ik speel elk instrument dat me lief is
Alle akkoorden stemmen me blij
Ik ga op in vervoering, beroering
Want ik vind jou… verslingerd aan mij

Ik pluk de sterren zo uit de nacht..
Ik dans en ik dein langs vele meteoren…
Dit gevoel als satijn, zo verwarmend , zo zacht
Ik weet me volledig in jou en ‘alles’ verloren

Zacht zwoele klanken begeleiden dit spel
Prachtige kleuren in betoverend bekoren
Maar klopt deze droom nu werkelijk wel ?
Als de waarheid regeert, wil ik dat niet horen

Want, zo was het eens… zo was het toen…
Nu is het anders, zo leeg, zo eenzaam, zo kil
Stop deze ‘fake’ nu… er is niets aan te doen
Opeens gaan de dingen niet, zoals, ‘ ik’ dat wil !

Dan ….het ontwaken in de harde realiteit
Vuur van weleer zomaar gedoofd … en door wat ?
Ik ben opeens jou en jij…mij… kwijt…?
Was is dit ? Zomaar.?…waardoor ? Hoe kan dat ?

Hartzeer beheerst nu mijn lichaam en geest
In een glimlach aanvaard ik mijn lot en mijn leed
Ik dans nog en dein na op wat ooit is geweest,
maar verlang zo intens nu … naar wat ‘echt’ liefde heet.

Wendt je toch niet zo van me af !
Zie je niet wat dat met me doet ?
Is dit dan de basis,
waarop ons leven verder moet ?

Keer je toch niet zo in jezelf !
Merk je niet hoe dat ons schaadt ?
Is dit dan de wijze,
waarop ons leven verder gaat ?

Kijk me aan en zie mijn zorgen !
Voel aan mijn hart, hoe het verdort.
Blijf tenminste nog tot morgen,
misschien dat het ons dan beter wordt.

Kijk me aan, voel mijn verdriet !
Mag ik dan niet een beetje hopen ?
Herken je dan echt mijn liefde niet ?
Is voor jou de race gelopen ?

Zie je in mijn ogen de angsten niet ?
Ben jij dan zo ziende blind ?
Denk je dat je elders het ware vindt ?
Ben bang dat je dat toch niet goed ziet.

Vandaag staat mijn besluit echt vast !
Zoek jij maar iemand die beter bij je past !
Ik wil dat kleine stukje leven dat me nu nog rest,
ook echt beleven, zonder dat jij het verpest.

Morgen zal het me beslist beter afgaan
je te vergeten, om je te bannen uit mijn geest.
Niet meer te willen denken aan wat ooit is geweest,
maar te ervaren dat ik weer leef, eindelijk beleef,
Kijk me dan maar aan…..

Stop met je kwellen
Verlaat mijn gedachten
Ik wil nu rust in mijn geest
Het is te lang al zo heftig geweest
met bange dagen, lange nachten
en jij overal je fabels vertellen

Stop met je overheersend gedrag
Geef me mijn vrijheid
Verdwijn uit mijn leven
Ik heb jou niets meer te geven
Je ontnam me de blijheid
en alles dat ik graag zag

Stop me de adem te snoeren
Ik wil lucht in mijn longen
vreugd in mijn hart
een eind aan jouw getart
en spreek niet met meerdere tongen
over dingen die ´jou´ beroeren

Stop met je verhalen vol onzin
Kijk eens naar wat ik echt voor je deed
in al die jaren dat ik aan ´ons´ werkte
me in werkelijk niets…voor jou beperkte
en realiseer je de ruzies die ´ik´ vermeed
Krijg jij dat je hersenen wel in ?

IK
maak een eind nu aan al ´t gekissebis
Wil alleen nog mijn eigen weg gaan.
Misschien dat ik nog even
iets leuks mag beleven
met iemand die me ziet staan
en die lief voor me is

Vergeet al mijn angsten en het zorgen voor…
Vergeet al de dingen, die niet zijn gezegd…
Vergeet alle gebaren van intense beleving….
kwasi gedaan, gelogen of oprecht

Vergeet mijn ‘niet juist uitgevoerde’ daden
Vergeet de ‘nu’ niet eerlijk lijkende pijn
Vergeet zelfs mijn allereerste lach voor jou
Ik kan er vanaf nu niet meer voor je zijn.

Vergeet nu gewoon alles over ‘ons’, ….maar…
Vergeet niet dat ‘ jij ‘ van ‘mij’ bent weggegaan
Vergeet mijn stem, mijn gezicht, mijn gevoelens
maar accepteer… dat ik beweer…..
echt mijn best te hebben gedaan

Ik….. zal niemand voorliegen, over jou , over mij
Ik zal zoals altijd en overal, over ons, eerlijk zijn hoor
Ons leven was een ingewikkeld, ondoorgrondelijk spel
en ik .. .ik speelde het eerlijk, intens en oprecht
maar jij ? …jij zorgde er uiteindelijk voor,
dat je won en dat ‘ik’ het verloor.

Je kent inmiddels de prijs voor je vrijheid, je blijheid
.. de eenzaamheid in je lichaam en je geest…
Je ervaart nu zelf de betekenis van alle dagelijkse zorgen
Overtuigd in het besef altijd goed voor je te zijn geweest
ga ik verder met mijn leven…
beginnend bij vandaag naar een ‘zonniger’ morgen

jij won….ik verloor….