Rosita,s Blog

Archive for the ‘Verdriet Gedichten’ Category

Ik lachte altijd
Ik verveelde me nooit
Ik dacht nooit aan de ergste dingen
Ik was altijd mezelf

Ik huil altijd
Ik verveel me altijd
Ik denk altijd aan de ergste dingen
Ik ben mezelf niet meer …

Ik ben het zo zat.
Kan er niet meer tegen.
Word zo moe van alles.

Ook al denkt iedereen dat het goed gaat.
Het gaat hartstikke fout.
Ik ben net zo depressief als eerst.

Ik doe me beter voor.
Heb mijn masker opgezet.
Doe net alsof ik vrolijk ben.

Een kind met schuld.
Z’n toekomst niet meer ziet.
In een diep gat gevallen.

Wat als de zon niet meer schijnt, alles donker.
Wat als de storm niet rust.
Een kind met verdriet, die z’n toekomst niet meer ziet.

Hij doet zich beter voor.
Z’n masker opgezet.
En doet net alsof hij heel vrolijk is.

Wat,Waarom,Warneer

Wat wil ik nog met mijn leven…
Waarom is alles gebleven…
Warneer kan ik gewoon doen wat ik wil doen

respecteer mijn gevoelens,
mijn leven, mijn doen.
respecteer hoe ik ben,
wie ik mag, wie ik zoen.
respecteer wat ik vind,
wat ik denk, wat ik zeg.
waar ik voor sta en voor vecht.
respecteer wat ik kies,
al kies jij dat niet.
respecteer mijn verschijning,
wat je ook ziet.
maar ik ben wie ik zijn wil en waar ik ook van hou.
respecteer hoe ik ben,
dan doe ik dat ook voor jou

Jouw hand in die van mij…
Mijn hand in die van jou…

Een lieve kus…
Een dikke knuffel…

Ik kan ‘t nog precies voelen….
Alsof het gister zou zijn…

Maar ‘t is maar een gevoel van alweer een jaar geleden…
Want op 29 mei 2009 ben je overleden…

Ik houd nog steeds evenveel van jou als toen….
En stuur je met de wind een hele dikke knuffelzoen…!!!

Voor altijd in mijn hart……..

Ik ben bang,
bang voor meer pijn.
bang voor,
nooit meer vrolijk kunnen zijn.
Bang voor jou,
terwijl ik zoveel van je hou.
Ik ben bang,
bang voor het leven.

Dromen en hopen
leef je leven nu
niet in het verleden
of in de tijd van morgen

Koester datgene dat wat wij
ooit samen hebben gehad
en plaats dit voor altijd
vereeuwigd in jouw hart

Thuis was ik alleen.
Op school werd ik gehaat.
Ik heb hard moeten vechten,
zodat mijn leven werd gespaard.

Bloed showde mijn wonden.
Kneuzingen lieten mij leiden.
Veel tranen hebben gelopen
om mijn pijn te laten zien.

Mijn hart was gebroken.
Mijn lust gedoofd.
Verlangend naar de eindeloze rust.

Je moest eens weten hoe het voelt
om te voelen wat niemand weet:
een geheim zo diep in jezelf
dat je zelf niet weet waarom
je het verborgen houdt.

Je moest eens weten hoe het voelt
om geïsoleerd je leven te leiden
door die ene gebeurtenis,
die de oorzaak is van afzondering,
eenzaamheid en het stilzwijgen.

Je moest een weten,
hoe het proberen om weer contact te zoeken
telkens weer verbroken wordt
en zonder enige progressie
je dal steeds dieper wordt.

Je wilt niet weten hoe voelt,
om je familie te zien genieten
van mekaar, van het leven
en jij zelf gebroken zit aan de kant
wel proberend, maar steeds falend.

Maar niemand weet hoe het voelt
om gebroken en gekneusd te zijn
om machteloos zwak te zijn
zoekend naar een onvindbaar antwoord
en dat alles door die ene gebeurtenis

Enkel ik weet hoe het voelt,
ik voel wat niemand weet,
een geheim diep in mezelf.

het spijt me zo

het spijt me dat ik tegen jouw heb gelogen
het spijt me dat ik niet de waarheid sprak
het spijt me dat ik je heb bedrogen,
het was niet mij bedoel
ik heb me eigen hart gebroken en niet alleen die van mij,
maar ook van jou en daar heb ik spijt van
het spijt me dat ik jouw nooit geloofde
en dat ik tegen jouw loog
lieve jongen ik hoop dat je het me kunt vergeven!!