Rosita,s Blog

Archive for the ‘Dood Gedichten’ Category

Tranen, vele stille tranen
enkel tranen. En anders niet
Zij is van mij heengegaan en
daarom mijn droevig lied

Tranen, vele droeve tranen
stromen er elke nieuwe dag
Ik heb naast haar gestaan en
weende bij haar laatste lach

Tranen, vele, vele tranen
stromen in de donk’re nacht
Ze komen in ‘t duister aan en
weten dat verdriet hen wacht

Tranen, vele stille tranen
enkel tranen. En anders niet
Zij is van mij heengegaan en
liet mij met mijn verdriet

Ik heb een moord gepleegd
jij leefde in mijn buik
en plots kwam je eruit
ik heb zo hard geslagen
dat je niet in mijn leven zou kunnen opdagen

Hij had mij verkracht
condoom gebruikt
maar toch gescheurd
maandstonden bleven weg
dus ik had dikke pech

Ik vertelde hem,ze komen er niet door
ik wist niet wat ik hoorde
hij zou het kind vermoorden
hij zou me gaan slaan

een maand later waren ze er nog niet door
en hij had mij ondertussen verlaten
ik ging hem gaan haten
ik begon op mijn buik te slaan
en toen 1 uur later was het met jou gedaan

zoveel bloed verloren
mijn kind was weg
verloren
en nooit geboren
een kind zonder naam
dat nooit zal bestaan

Stel je voor dat jij de vlinder zou zijn
die ene die zojuist voor mij is geland
Die, schoon genietend in zonneschijn,
wederom ergens op aarde is gestrand

Stel eens dat jij dan terug bij zou zijn
en dat jij opnieuw landde in mijn hart
Mogelijk verdween dan ook mijn pijn
en week zelfs vanzelf die grote smart

Stel nu eens dat jij dit diertje zou zijn
dat mij gewoonweg in de armen landt
Ik liet zoveel traan, gelijk een fontein
en zag in ‘t weerzien de meesterhand

Stel je voor dat jij de vlinder zou zijn
die zo stilletjes over mijn armen loopt
Ik waande mij als eerst in zonneschijn
en heb dan voor ’t laatst..gewanhoopt

Via deze weg wil ik jullie allen weten,
Ook al heb ik deze vrolijke vrouw kort gekend,
Haar zal ik nooit vergeten,
Het komt toch een moment,

Dat we allen heengaan,
De tijd voor ons tikt,
die eens ophoudt met bestaan,

Haar geest en ziel krijgen rust,
Bij het eindstemming is zij vannacht aangekomen,
In deze vrouw bezat echt de levenslust,

Herinneringen blijven we koesteren,
Tot het einde nadert,
We vormen nu als een “familie”

Jij bent nu een herinnering.

Lang was dit keer de weg
kort de overgang!
Dit keer had jij geen geluk, maar pech
jij gaf aan die auto geen voorrang!

Een herinnering.

Voorgoed, nu jouw ogen gesloten
veel pijn en bloed
tijdens je laatste reis
vergoten!

Een herinnering.

Slaap nu maar
voor altijd.
Jouw leven is nu klaar
zonder dat je nu verder lijdt!

Een herinnering.

Voor eeuwig van iedereen vandaan.
Nooit meer zomaar bij je geliefden zijn.
Je kinderen zijn zo ontdaan
het leven valt voor hen zo zwaar!

Een herinnering.

Vergeten doen zij je niet.
Er is nu niets meer om te schuilen!
Veel verdriet en tranen om te huilen.
Een herinnering, maar voorgoed in hun hart!

Ik zit in een ruimte,
een ruimte, niet leeg
met allemaal mensen.

Mijn oren dempen de geluiden,
tegelijker tijd zij hun stemmen.

Een ruimte met jou lichaam,
waar alle aandacht op is gericht.
Maar jou lichaam ligt daar maar te liggen,
eerder een kist met gewicht.

Jij bent overal behalve daar.
De wind, die onze huid streelt
ik voel jou.
De wind, die suist om de stilte te verbreken
ik hoor jou.
De kou, die ons rillingen geeft
op een dag als deze,
op de dag van afscheid
ik voel jou van binnen.

Ik ben gevuld met leegte,
jij vult alles op.

Verliezen doe ik jou,
het is maar verdriet
zolang jij mij maar niet verliest

Thuis was je,
Wij waren blij,
Tot je weg moest,
naar het ziekenhuis.
We lieten je achter,
met veel verdriet.
Toen kwam je weer thuis
Wij waren blij
Mamma zij dat je het zou redden..
Tot die ochtend..
Ik kwam beneden
maar er was geen teken van leven..
Je werd wakker en moppelde wat..
Je ogen draaide weg..
Ik schreeuwde om hulp..
Daar kwam mamma aan..
Ze keek naar pappa en zei:
Het is te laat.
Snel belde ze 112…
Maar naar een halfuur waren ze er nog niet..
Zou het aan mij liggen..?
Mn moeder belde weer..
Naar een kwartier waren ze er..
Ze troken zn shirt los..
Maar mn moeder wist..
hij leefde niet meer..
Ze probeerde het nog..
Maar het had geen zin..
Ik moest naar de buurvrouw..
naar een uur werd ik opgehaald
Door mn opa..
Ik liep binnen..
Daar lach mn vader..
Stil…
Kil..
slapend..
Ik gaf hem een kusje en schudde hem wakker,,
Maar het was te laat..

Hij oogde afgeleefd en uitgeblust
met de talrijke rimpels op zijn lijf
Hij woonde aan de Noordzeekust
de rug krom, zijn gewrichten stijf

Lopend ging hij, met wandelstok
Zo volkomen in zichzelf gekeerd
Inwendig voelde hij slechts wrok
hij had veel te veel geïncasseerd

Beven, deed hij nagenoeg overal
dat gaf een dorre bladeren geluid
Gezakt van hoger, naar lager wal
dronk hij zingend zijn jenever uit

Voorbij trok hij. Zag geen mens
zo volkomen in zichzelf gekeerd
Passeerde hij stil de levensgrens
wijl reanimatie werd geprobeerd

Deze afgeleefde kende men niet
zijn blad lag allang op de grond
Niemand kende om hem verdriet
Nou ja, mogelijk een oude hond

Ik heb een opa.
Een oma.
En nog een oma.
Maar de opa van mijn oma die mis ik maar.

Op een tuinbankje in de tuin rond het jaar 2000.
Zat daar een man, een opa een van de duizend.
Maar toen stopte zijn hart zo maar kaboem.
Ik was op vakantie toen.
Hij werd gereanimeerd maar het was al te laat.
Mijn opa was de gene die ons verlaat.

Nu ben ik 11 toen was ik 2.
Je snapt best ik zit hier nog mee.
Want ik heb hem amper gekend.
Maar een ding weet ik zeker.
Hij was een leuke vent.